ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്ന സ്ത്രീസംവരണ ബിൽ പരാജയപ്പെട്ടത് കേവലം ഒരു നിയമനിർമ്മാണത്തിന്റെ തകർച്ചയല്ല, മറിച്ച് ലിംഗസമത്വത്തിലേക്കുള്ള രാജ്യത്തിന്റെ പ്രയാണത്തിന് ഏറ്റ കനത്ത ആഘാതമാണ്. വർഷങ്ങളായുള്ള രാഷ്ട്രീയ വാഗ്ദാനങ്ങളും ചർച്ചകളും ഒടുവിൽ ലക്ഷ്യം കാണാതെ പോയപ്പോൾ, രാജ്യത്തെ സ്ത്രീകളോട് പ്രധാനമന്ത്രി നടത്തിയ മാപ്പപേക്ഷ ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെയാണ് തുറന്നുകാട്ടുന്നത്. ഒരു ഭരണാധികാരി തന്റെ പരാജയം പരസ്യമായി സമ്മതിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യപരമായ മാന്യതയാണെങ്കിലും, പതിറ്റാണ്ടുകളായി അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ പുറന്തള്ളപ്പെട്ട ഒരു ജനവിഭാഗത്തിന് ആ വാക്കുകൾ എത്രത്തോളം ആശ്വാസം നൽകുമെന്നത് ചിന്തനീയമാണ്.
ഈ പരാജയത്തിന് പിന്നിൽ കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ അഭാവവും കക്ഷിരാഷ്ട്രീയ താൽപ്പര്യങ്ങളും പ്രകടമാണ്. ഭൂരിപക്ഷമുള്ള ഒരു സർക്കാരിന് പോലും ബിൽ പാസാക്കിയെടുക്കാൻ കഴിയാതെ പോയത്, അധികാര പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്കിടയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന പുരുഷാധിപത്യ മനോഭാവത്തെയാണ് അടിവരയിടുന്നത്. സംവരണത്തിനുള്ളിലെ സംവരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങളും ഉപവിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രാതിനിധ്യം സംബന്ധിച്ച ആശങ്കകളും പരിഹരിക്കാൻ ക്രിയാത്മകമായ ചർച്ചകൾക്ക് പകരം പരസ്പരമുള്ള കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്കാണ് സഭ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്. വോട്ട് ബാങ്കുകളായി മാത്രം സ്ത്രീകളെ കാണുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം, നയരൂപീകരണത്തിന്റെ ഉന്നത തലങ്ങളിൽ അവർക്ക് ഇടം നൽകാൻ ഇന്നും മടിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ദൗർഭാഗ്യകരമായ ഉദാഹരണമാണിത്.
പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ ഖേദപ്രകടനം വൈകാരികമായ ഒരു തലത്തിൽ സ്ത്രീകളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയേക്കാം, എന്നാൽ രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി നിർണ്ണയിക്കുന്നതിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് തുല്യ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കുക എന്ന കടമയിൽ നിന്നും ഭരണകൂടത്തിന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവില്ല. തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഭരണമികവ് തെളിയിച്ച ലക്ഷക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളുടെ കരുത്ത് നിയമസഭകളിലും പാർലമെന്റിലും പ്രതിഫലിക്കാത്തത് ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അപൂർണ്ണതയാണ്. ഈ പരാജയം ഒരു പുതിയ പോരാട്ടത്തിന്റെ തുടക്കമാകണം. മാപ്പപേക്ഷകൾക്കപ്പുറം, എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളെയും ഏകോപിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ലിംഗനീതി ഉറപ്പാക്കുന്ന ഒരു നിയമനിർമ്മാണത്തിലേക്ക് ഭരണകൂടം നീങ്ങേണ്ടതുണ്ട്. വാക്കുകളിലെ വിനയത്തേക്കാൾ, പ്രവർത്തിയിലെ നീതിയാണ് ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീകൾ ഇന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
Top